1. Apel emocjonalny :Melodramat wykorzystujący emocje publiczności, przedstawiający mocno przesadzone postacie, sytuacje i konflikty. Spektakle te słynęły z emocjonalnej intensywności, wyraźnego rozróżnienia między dobrem a złem oraz postaci wyrażających swoje emocje bez ograniczeń.
2. Sensacjonizm :Melodramaty zawierały sensacyjne elementy, które miały przyciągnąć publiczność. Elementy te obejmowały nikczemne postacie, damy w opałach, ekscytujące akcje ratunkowe, nagłe zwroty akcji i lekcje moralne. Sensacja dawała odskocznię od codzienności.
3. Prostota fabuły :Melodramaty przedstawiały proste i jednoznaczne wątki, które były łatwe do naśladowania dla widzów. Często trzymały się schematycznej struktury z wyraźnym przesłaniem moralnym na końcu, co czyniło je atrakcyjnymi dla szerokiego grona odbiorców.
4. Dostępność :Melodramaty wystawiano w popularnych miejscach, takich jak sale koncertowe, tereny targowe i specjalnie wybudowane teatry. Teatry te zaspokajały potrzeby klasy robotniczej i zapewniały niedrogą rozrywkę.
5. Katharsis i eskapizm :Melodramaty dawały widzom szansę na katharsis, pozwalając im doświadczyć szeregu emocji i chwilowo uciec od własnych problemów. Sztuki często zapewniały poczucie sprawiedliwości i zemsty moralnej, co odbiło się echem wśród publiczności z klasy robotniczej.
6. Kontekst społeczny :Melodramaty odzwierciedlały problemy społeczne i obawy tamtych czasów. Poruszali takie tematy, jak klasa społeczna, role płciowe, ubóstwo i nierówność ekonomiczna, zapewniając klasie robotniczej środki do wyrażenia swoich nadziei, obaw i aspiracji.
Podsumowując, melodramat stał się popularną formą rozrywki, która spodobała się publiczności z klasy robotniczej. Łączył w sobie intensywność emocjonalną, sensację, prostotę fabuły, przystępność i skupienie się na kwestiach społecznych, oferując katharsis i eskapizm, jednocześnie odzwierciedlając kontekst społeczny XIX wieku.