Dramat elżbietański słynął ze swojej różnorodności i eksperymentów, a jedną z jego charakterystycznych cech było częste łączenie elementów komediowych i tragicznych w tej samej sztuce. Technika ta, często nazywana tragikomedią, pozwalała dramatopisarzom eksplorować szeroką gamę emocji i tematów, tworząc dla widza złożone i dynamiczne doświadczenia teatralne.