1. Pycha i fatalna wada: Fatalną wadą Brutusa jest jego nadmierny idealizm, który prowadzi do jego upadku. Wierzy, że jego intencje są czyste i że wyeliminowanie Cezara jest konieczne dla większego dobra Rzymu. Jednak jego idealizm zaślepia go na potencjalne konsekwencje swoich działań i nieprzewidziane wydarzenia, które się rozwiną.
2. Złożoność postaci: Brutus to złożona i dobrze rozwinięta postać. Nie jest czysto cnotliwy czy nikczemny, ale raczej istotą ludzką o sprzecznych motywacjach i emocjach. Jego walka między lojalnością wobec Cezara, miłością do Rzymu i poczuciem obowiązku ukazuje jego wewnętrzne niepokoje.
3. Upadek i odwrócenie: Decyzja Brutusa o przyłączeniu się do spisku przeciwko Cezarowi ostatecznie prowadzi do jego upadku. Po zamachu zdaje sobie sprawę, że nie docenił potęgi umiejętności oratorskich Marka Antoniusza i miłości ludu do Cezara. Jest zmuszony stawić czoła niezamierzonym konsekwencjom swoich działań, które ostatecznie kończą się jego porażką i śmiercią.
4. Rozpoznanie i katharsis: Brutus zyskuje głębokie zrozumienie swoich błędów i przeżywa chwilę samorealizacji przed śmiercią. Przyznaje, że jego działania ostatecznie zaszkodziły właśnie sprawie, o którą walczył. To uznanie wywołuje u widzów poczucie litości i katharsis.
5. Szlachetne Intencje: Pomimo swojej tragicznej wady Brutusem kierują się szlachetne intencje. Naprawdę wierzy, że jego działania są konieczne, aby zachować Republikę Rzymską i zapobiec temu, aby Cezar stał się tyranem. Jego bezinteresowność i oddanie swoim ideałom czynią go osobą sympatyczną.
6. Wpływ emocjonalny: Tragiczny upadek Brutusa wywołuje u widzów silną reakcję emocjonalną. Jego zmagania, wybory i ostateczne porażki wywołują poczucie litości i strachu, elementy kluczowe dla archetypu tragicznego bohatera.
Dlatego też, choć Brutus nie jest głównym bohaterem spektaklu, jego charakter, wady i tragiczny los czynią z niego silnego pretendenta do roli tragicznego bohatera w „Juliuszu Cezarze”.