1. Pamięć selektywna: Linda ma tendencję do pamiętania tylko pozytywnych aspektów swojej przeszłości, pomijając lub minimalizując trudne momenty. Koncentruje się na dobrych chwilach, które przeżyli jako rodzina i potencjale sukcesu, jaki kiedyś miał Willy.
2. Dialogi oparte na wyobraźni: Linda często prowadzi wyimaginowane rozmowy z Willym, wyrażając swoje myśli, obawy i życzenia. Dzieli się swoimi nadziejami i marzeniami dotyczącymi ich synów i przyszłości rodziny, nawet gdy Willy'ego nie jest fizycznie obecny.
3. Marzenia i fantazje: Aby stawić czoła wyzwaniom, Linda oddaje się marzeniom i fantazjom. Wyobraża sobie lepszą przyszłość, w której Willy będzie odnosił sukcesy, chłopcy będą zamożni, a ich problemy finansowe zostaną rozwiązane.
4. Idealizacja przeszłości: Linda idealizuje ich wcześniejsze dni, kiedy Willy był obiecującym młodym mężczyzną, a rodzina była bardziej zjednoczona. Tęskni za powrotem do tamtych czasów i wierzy, że gdyby udało się odzyskać przeszłość, zniknęłyby obecne trudności.
5. Zaprzeczanie wad Willy'ego: Linda stara się przyznać do wad i słabości Willy'ego, zamiast tego woli postrzegać go jako człowieka sukcesu i godnego podziwu, jakim kiedyś był. Broni go przed krytyką Biffa i nie chce uznać wpływu działań Willy'ego na ich rodzinę.
Zanurzając się w tych historiach i fantazjach, Linda znajduje tymczasową ucieczkę od trudnych realiów ich życia. Jednak jej skłonność do unikania konfrontacji z prawdą ostatecznie zaostrza problemy, przed którymi staje rodzina Lomanów.