Zwolnione tempo to technika powszechna w filmie i telewizji, stosowana w różnych gatunkach, od filmów akcji i przygodowych po komedie i dramaty. Do znanych przykładów sekwencji w zwolnionym tempie należą scena otwierająca film „Matrix” (1999), sekwencja punktora w filmie „Matrix:Reaktywacja” (2003) oraz scena walki na korytarzu w filmie „Oldboy „(2003).
W dramacie zwolnione tempo można wykorzystać do stworzenia poczucia pilności lub niebezpieczeństwa, zbudowania napięcia lub podkreślenia emocjonalnego ciężaru sceny. Na przykład scena ucieczki postaci przed niebezpieczeństwem może zostać nakręcona w zwolnionym tempie, aby wywołać poczucie napięcia, natomiast scena postaci przeżywającej moment głębokich emocji może zostać nakręcona w zwolnionym tempie, aby podkreślić intensywność uczucia .
Zwolnione tempo można również wykorzystać do stworzenia poczucia oderwania lub dystansu od akcji. Może to być skuteczne w tworzeniu poczucia tajemniczości, zachwytu lub podziwu. Na przykład scena postaci unoszącej się w przestrzeni może zostać nakręcona w zwolnionym tempie, aby wywołać poczucie zachwytu nad ogromem wszechświata, natomiast scena postaci obserwującej śmierć ukochanej osoby może zostać nakręcona w zwolnionym tempie, aby stworzyć poczucie oderwania od bólu straty.
Zwolnione tempo to potężne narzędzie, którego można używać do tworzenia różnorodnych efektów w dramacie. Jest to technika, którą należy jednak stosować oszczędnie, ponieważ może stać się nadużywana i stracić skuteczność. Skutecznie wykorzystane, zwolnione tempo może pomóc w stworzeniu zapadających w pamięć i mocnych scen, które zapadną w pamięć widzów na długo po wyświetleniu napisów końcowych.