1. Jedność czasu :Akcja spektaklu powinna rozgrywać się w określonych ramach czasowych, zazwyczaj nie dłuższych niż 24 godziny. Zasada ta miała na celu stworzenie poczucia pilności i zapobieżenie nadmiernemu rozbudowie fabuły.
2. Jedność miejsca: Akcja spektaklu powinna toczyć się w jednym miejscu lub w ograniczonej liczbie miejsc. Zasada ta pozwalała zachować skupienie i spójność fabuły, zapobiegając jej nadmiernemu rozproszeniu.
3. Jedność działania: Spektakl powinien mieć jedną, centralną fabułę, wokół której krążą wszystkie postacie i wydarzenia. Zasada ta zapewniała, że spektakl miał przejrzystą strukturę i skupienie, unikając niepotrzebnych wątków pobocznych i dygresji.
Te dramatyczne jedności wywodzą się z nauk starożytnych greckich filozofów i dramaturgów, zwłaszcza Arystotelesa, który podkreślał znaczenie tworzenia jednolitego i spójnego doświadczenia teatralnego. Trzymając się tych jedności, dramatopisarze chcieli stworzyć sztuki, które byłyby zarówno przyjemne pod względem estetycznym, jak i angażujące emocjonalnie.
Należy jednak zauważyć, że jedności dramatyczne nie były sztywno egzekwowane, a wielu późniejszych dramaturgów i ruchów teatralnych eksperymentowało z tymi zasadami i odstępowało od nich, aby stworzyć nowe formy ekspresji dramatycznej. Celem tych jedności nie było tłumienie kreatywności, ale raczej zapewnienie ram, które mogłyby pomóc dramatopisarzom w tworzeniu dobrze zorganizowanych i spójnych sztuk.