* „Kiedy umrze,
Weź go i wytnij z niego małe gwiazdki,
I uczyni oblicze nieba tak pięknym
Aby cały świat pokochał noc
I nie oddawajcie czci jaskrawemu słońcu.” (Romeo, Akt III, Scena II)
Metafora ta porównuje piękno Romea do gwiazd, sugerując, że jest on tak piękny, że mógłby uczynić nocne niebo piękniejszym niż dzień.
* „Ale, kochanie, jakie światło wpada przez tamte okno?
To wschód, a Julia to słońce.” (Romeo, Akt II, Scena II)
Metafora ta porównuje Julię do słońca, sugerując, że to ona jest źródłem światła i piękna w świecie Romea.
* „O Romeo, Romeo, dlaczego jesteś Romeo?
Wyrzeknij się swego ojca i odrzuć swoje imię;
Albo, jeśli nie chcesz, przysięgnij, moja miłości,
I nie będę już Kapuletem.” (Julia, Akt II, Scena II)
Metafora ta porównuje miłość Julii do Romea do wyrzeczenia się własnej tożsamości, sugerując, że jest ona gotowa dla niego oddać wszystko.
* „Te gwałtowne rozkosze mają gwałtowne cele,
I w ich triumfie giną jak ogień i proch,
Które, gdy się całują, pożerają.” (Romeo, Akt II, Scena VI)
Ta metafora porównuje miłość Romea i Julii do pocałunku, który pochłania ich oboje, co sugeruje, że ich miłość jest ostatecznie destrukcyjna.
* „Moja łaska jest bezgraniczna jak morze,
Moja miłość tak głęboka; im więcej Ci daję,
Im więcej mam, bo jedno i drugie jest nieskończone.” (Julia, Akt II, Scena II)
Metafora ta porównuje miłość Julii do Romea do morza, sugerując, że jest ono głębokie i niewyczerpane.