Tragiczna śmierć Romea i Julii głęboko wpływa na obie rodziny, w tym na rodzinę Capuletów. Ojciec Julii, Capulet, wyraża swój wszechogarniający smutek i zdruzgotanie po znalezieniu jej martwego ciała:
Kapulet:O moja miłości! moje dziecko! moja radość!
Ojcze, płacz! mamo, załamuj ręce!
Co, śmierć tak szybko? Ach, Julio, dlaczego jesteś jeszcze taka piękna?
Czy mam wierzyć, że nieistotna śmierć jest miłosna,
I to trzyma chudy, znienawidzony potwór
Jesteś tu w ciemności, żeby być jego kochanką? (Akt V, Scena III)
Capulet, pełen udręki, zadaje sobie pytanie, dlaczego nawet po śmierci nadal wydaje się taka piękna. Próbuje pojąć, jak śmierć mogła objąć jego córkę i zatrzymać ją jako kochankę.
Później Capulet zgadza się na pojednanie z Montekami. Przysięga zbudować złoty posąg Julii w celi brata Laurentego (gdzie pozornie leżała martwa) jako stały pomnik jej pamięci. Służy to jako znak pojednania i pokazuje nawet w obliczu tragedii chęć załagodzenia rozłamu między obiema rodzinami.