1. Desperacja w utrzymaniu władzy: Początkowy akt zabicia Dunkana przez Makbeta wynika z jego pragnienia tronu. Po zostaniu królem popada w paranoję i boi się o swoją pozycję. Widząc potencjalne zagrożenie w otaczających go ludziach, usprawiedliwia dalsze zabójstwa jako niezbędne do zabezpieczenia swojej władzy.
2. Wpływ przepowiedni czarownic: Makbet początkowo waha się, czy zabić Dunkana, ale przepowiednie czarownic dają mu pewność, że zostanie królem. Błędnie interpretuje ich przepowiednie, wierząc, że gwarantują mu bezpieczeństwo i niezwyciężoność. Ta błędna interpretacja podsyca jego działania, prowadząc go do przekonania, że może popełnić okropne czyny bez konsekwencji.
3. Wina i wstyd: Po zamordowaniu Duncana Makbet doświadcza intensywnego poczucia winy i wstydu. Aby złagodzić te emocje, ucieka się do dalszej przemocy jako środka samozachowawczego i stłumienia. Każde nowe zabójstwo staje się próbą uciszenia sumienia i ucieczki od nawiedzających go wspomnień.
4. Brak empatii i kompasu moralnego: Ambicja Makbeta pochłania go do tego stopnia, że traci kontakt ze swoim kompasem moralnym i ludzką empatią. Staje się bezduszny i obojętny na konsekwencje swoich działań, postrzegając innych jako przeszkody, a nie jednostki posiadające uczucia.
5. Strach przed konsekwencjami: W miarę jak Makbet kontynuuje zabijanie, wpada w pułapkę strachu i paranoi. Martwi się, że jego zbrodnie zostaną odkryte i ukarane, co doprowadzi go do popełnienia kolejnych morderstw, aby wyeliminować potencjalne zagrożenia lub świadków.
Ostatecznie zejście Makbeta w ciemność i powtarzające się morderstwa uwypuklają niebezpieczeństwa wynikające z niekontrolowanych ambicji i niszczycielskie skutki pozwalania, aby osobiste pragnienia przeważały nad wartościami moralnymi. Jego postać służy jako przestroga przed konsekwencjami pozwolenia władzy na zepsucie i pochłonięcie poczucia człowieczeństwa.