Niektóre cechy dramatu jakobejskiego obejmują:
* Mroczniejsze i bardziej pesymistyczne motywy. Sztuki jakobiańskie często poruszają tematy przemocy, śmierci i zemsty. Są też bardziej cyniczni w stosunku do ludzkiej natury i często przedstawiają postacie motywowane chciwością, pożądaniem lub ambicjami.
* Większe wykorzystanie przemocy i brutalności. Sztuki jakobiańskie słyną z przemocy, która często jest graficzna i realistyczna. Wynika to po części z faktu, że teatr jakobejski pozostawał pod silnym wpływem elżbietańskiego zamiłowania do krwawych sportów, takich jak nękanie niedźwiedzi i walki kogutów.
* Bardziej złożone i niejednoznaczne znaki. Postacie jakobejskie są często bardziej złożone i niejednoznaczne niż te, które można znaleźć w dramacie elżbietańskim. Często nie są one jednoznacznie dobre lub złe, ale raczej moralnie niejednoznaczne. Ta złożoność czyni je bardziej interesującymi i przystępnymi dla odbiorców.
* Koncentracja na jednostce. Sztuki jakobiańskie często skupiają się na jednostce i badają jej wewnętrzne myśli i uczucia. Kontrastuje to ze sztukami elżbietańskimi, które skupiają się bardziej na akcji zewnętrznej i fabule.
* Styl bardziej eksperymentalny. Jakobejscy dramatopisarze chętniej eksperymentowali z różnymi formami i technikami teatralnymi. Doprowadziło to do rozwoju nowych form dramatu, takich jak maska i tragikomedia.
Do najsłynniejszych dramaturgów jakobejskich należą William Shakespeare, Ben Jonson, John Webster i Thomas Middleton. Ich sztuki są nadal wystawiane i cieszą się zainteresowaniem publiczności na całym świecie.