Co stało się z teatrami w Londynie, gdy były zamknięte z powodu zarazy?

Teatry w Londynie zostały zamknięte na mocy postanowienia Tajnej Rady z 12 maja 1593 roku, jako środek zapobiegawczy przeciwko dżumie. Zamknięcie zniesiono 12 czerwca, ale kina zamknięto ponownie 23 lipca, gdy zaraza się pogorszyła. Pozostały zamknięte aż do początków 1594 roku.

Spowodowało to ogromne trudności dla zespołów teatralnych i aktorów, którzy na nich polegali. Niektórym firmom udało się objechać prowincję, inne zmuszono do rozwiązania. Aktorzy, którzy pozostali bezrobotni, aby przetrwać, często uciekali się do przestępstwa lub prostytucji.

Zamknięcie teatrów miało znaczący wpływ na rozwój dramatu angielskiego. W tym okresie wielu dramaturgów zaczęło pisać dramaty ukryte (sztuki, które nie były przeznaczone do wystawiania). Niektóre z tych ukrytych dramatów należały do ​​najważniejszych dzieł epoki elżbietańskiej, w tym „Hamlet”, „Otello” i „Król Lear” Szekspira.

Po ponownym otwarciu teatrów w 1594 r. objęto je nowymi ograniczeniami. Rząd nałożył system licencji na wszystkie przedstawienia, a teatry mogły działać tylko w określone dni tygodnia. Pomimo tych ograniczeń przemysł teatralny w Londynie szybko się ożywił, a miasto wkrótce stało się centrum anglojęzycznego świata dramatu.