1. Intymność i izolacja :Wyjątkowa interakcja pomiędzy Duchem i Hamletem tworzy między nimi intymną więź, podkreślając wyjątkowe brzemię Hamleta. Izoluje go od reszty bohaterów i podkreśla jego emocjonalne zamieszanie i zamęt.
2. Subiektywność postrzegania :Uczyniwszy Ducha widocznym tylko dla Hamleta, Szekspir stawia pytania o wiarygodność percepcji. Widzowie zastanawiają się, czy Duch jest prawdziwy, czy też jest przejawem smutku, szaleństwa lub bujnej wyobraźni Hamleta. Ta niepewność podkreśla eksplorację prawdy, rzeczywistości i natury szaleństwa w sztuce.
3. Charakterystyka :Interakcje Hamleta z Duchem zapewniają wgląd w jego wewnętrzne myśli, motywacje i stan emocjonalny. Obecność Ducha skłania Hamleta do kwestionowania swoich obowiązków, szukania zemsty i zmagania się z konsekwencjami swoich czynów.
4. Dramatyczne napięcie :Wybiórcza widoczność Ducha tworzy napięcie i napięcie. Widzowie mają dostęp do informacji i interakcji, z których inne postacie nie są świadome, co zwiększa poczucie tajemniczości i pilności wokół głównego konfliktu w sztuce.
5. Symbolika i metafora :Duch służy jako potężny symbol winy, zemsty i konsekwencji przeszłych czynów. Jego pojawienie się u Hamleta symbolizuje nierozwiązane problemy z przeszłości, które nawiedzają teraźniejszość i wymagają rozwiązania.
6. Badanie tematów :Selektywna widoczność Ducha pozwala Szekspirowi zgłębiać takie tematy, jak oszustwo, zdrada i konflikt między pozorem a rzeczywistością. Rodzi pytania o naturę prawdy i wiedzy oraz o granice między tym, co racjonalne, a nadprzyrodzone.
Ogólnie rzecz biorąc, decyzja Szekspira, aby Duch był widoczny i słyszalny tylko dla Hamleta, intensyfikuje dramatyczny wpływ sztuki, komplikuje dynamikę postaci i wzbogaca eksplorację jej głównych tematów.