- Po śmierci Aleksandra Wielkiego w 323 rpne Imperium Seleucydów wyłoniło się jako dominująca potęga w regionie, a Judea stała się pod jego władzą prowincją.
- Król Seleucydów, Antioch III Wielki, rozpoczął kampanie mające na celu odzyskanie terytoriów utraconych po śmierci Aleksandra i rozszerzenie swoich wpływów w regionie.
Doprowadziło to do konfliktów i napięć między Seleucydami a ludnością żydowską w Judzie.
- Seleucydzi narzucili regionowi politykę hellenizacyjną, mającą na celu asymilację narodu żydowskiego oraz promowanie kultury i religii greckiej. Obejmowało to próby tłumienia żydowskich praktyk i tradycji religijnych, wywołując niechęć i opór wśród Żydów.
- Sytuacja w Judzie stała się bardziej napięta, gdy Seleucydzi zintensyfikowali swoje wysiłki hellenizacyjne i starli się z żydowskimi przywódcami religijnymi. Okres ten położył podwaliny pod powstanie Machabeuszów, które wybuchło kilka lat później.
Klimat społeczny i religijny w Judzie
- Pomimo napięć politycznych i nacisków hellenizacyjnych, kultura żydowska i tradycje religijne pozostały w Judzie silne.
- Społeczność żydowska zachowała swoją wiarę i praktyki w obliczu przeciwności losu, co doprowadziło do ponownego skupienia się na zachowaniu swojej tożsamości i tradycji.
- W tym okresie kluczową rolę w zachowaniu literatury żydowskiej i tekstów religijnych odegrali skrybowie i uczeni, włączając w to kompilację i redagowanie Biblii hebrajskiej.
- Społeczności w Judzie były głęboko zakorzenione w swoich tradycjach religijnych, zwyczajach i rytuałach, tworząc poczucie jedności i odporności w obliczu wyzwań zewnętrznych.
Przegląd
Do roku 200 p.n.e. Juda znajdowała się pod panowaniem Imperium Seleucydów, w obliczu polityki hellenizacyjnej i konfliktów z królami Seleucydów. Ludność żydowska pozostała niezłomna w swoich przekonaniach religijnych, kładąc podwaliny pod ewentualną rewoltę Machabeuszy.