1. Oskarżenia o czary: Abigail inicjuje konflikt w sztuce, oskarżając niewinne osoby o czary. W szczególności oskarża Titubę, niewolnicę w domu wielebnego Parrisa, o praktykowanie czarnej magii. To oskarżenie przygotowuje grunt pod dalsze fałszywe oskarżenia i szerzenie się paranoi w społeczeństwie.
2. Manipulacja innymi: Abigail wykorzystuje swój urok, charyzmę i przebiegłość, aby manipulować otaczającymi ją ludźmi, szczególnie młodymi kobietami w miasteczku. Namawia dziewczyny, aby przyłączyły się do niej i odtańczyły w lesie dziwny taniec, uznawany za satanistyczny rytuał. Sprowadzając ich na manowce, zyskuje kontrolę nad ich zachowaniem i myślami.
3. Udawanie cierpienia: Abigail udaje, że jest dotknięta nieznaną nadprzyrodzoną siłą. Wykazuje dziwne ataki, krzyczy i wykrzywia swoje ciało, przekonując społeczność, że jest zaczarowana. To pozory podsycają histerię i strach wśród mieszkańców miasta.
4. Dynamika mocy: Abigail zdaje sobie sprawę, że oskarżanie innych o czary daje jej nowo odkryte poczucie władzy i autorytetu. Wykorzystując te oskarżenia, może wpływać na decyzje miasta, wpływać na wynik osobistych konfliktów, a nawet kształtować bieg życia ludzi.
5. Rywalizacja i pożądanie: Pragnienie Abigail, by mieć Johna Proctora, żonatego mężczyznę, napędza jej działania i podsyca jej determinację, by wyeliminować każdego, kto stanie jej na drodze, w tym żonę Johna, Elizabeth Proctor. Wykorzystuje oskarżenia o czary jako sposób na pozbycie się rywali i zabezpieczenie upragnionego związku.
Poprzez swoje działania i motywy Abigail Williams wprawia w ruch serię wydarzeń, które wymykają się spod kontroli, prowadząc do tragicznych konsekwencji przedstawionych w „Tyglu”. Jej rola podkreśla niebezpieczeństwa wynikające z niekontrolowanych oskarżeń, manipulacji i kruchości społeczeństw ludzkich w czasach masowej histerii i strachu.