Powody spisku przeciwko Cezarowi:
Strach przed autokracją Cezara: Cezar zgromadził znaczną władzę militarną i polityczną i był postrzegany jako mający tendencje dyktatorskie. Spiskowcy obawiali się, że Cezar dąży do zostania trwałym władcą i demontażu republikańskiego systemu rządów.
Zachowanie ideałów republikańskich: Brutus i inni senatorowie byli zdecydowanymi zwolennikami tradycyjnych wartości Republiki Rzymskiej, w tym podziału władzy między różnymi instytucjami i jednostkami. Martwili się, że koncentracja władzy przez Cezara podważy strukturę republikańską i zagrozi rzymskim swobodom.
Skargi osobiste: Niektórzy senatorowie żywili osobiste pretensje do Cezara lub czuli się zagrożeni jego awansem. Na przykład Kasjusz rywalizował politycznie z Cezarem i żywił do niego urazę.
Wpływ Cato: Katon Młodszy, zagorzały zwolennik Republiki, stanowczo sprzeciwiał się Cezarowi i aktywnie zachęcał innych do stawiania mu oporu. Jego niezachwiane przywiązanie do ideałów republikańskich zainspirowało niektórych senatorów do przyłączenia się do spisku.
Plotki i proroctwa: Krążyły powszechne pogłoski i proroctwa przepowiadające dojście Cezara do władzy absolutnej i upadek Republiki. Pogłoski te zaszczepiły wśród spiskowców poczucie pilności i podsyciły ich determinację do działania.
Zabójstwo Cezara 15 marca 44 roku p.n.e. było kulminacją spisku, ale jego następstwa doprowadziły do serii wojen domowych i niestabilności politycznej, która ostatecznie przekształciła Republikę Rzymską w Cesarstwo Rzymskie.