Hamartia (fatalna wada):
- Fatalną wadą Antygony jest jej uparte trzymanie się zasad moralnych, co prowadzi do jej upadku.
Pycha (nadmierna duma):
- Duma Antygony wynika z jej przekonania, że jej moralny obowiązek pochowania brata przewyższa prawa i władzę państwa.
Perypeteia (odwrócenie losu):
- Działania Antygony prowadzą do odwrócenia losu dla niej samej i innych zaangażowanych osób. Jej decyzja przeciwstawienia się rozkazom Kreona skutkuje skazaniem jej na śmierć, powodując cierpienie jej rodziny i samego Kreona.
Anagnoryza (rozpoznanie):
- Uznanie przez Kreona swego błędu następuje zbyt późno, gdyż następuje dopiero po śmierci Antygony. Ta świadomość przynosi mu wielki żal i smutek, gdy uznaje konsekwencje swoich czynów.
Katharsis (oczyszczenie emocji):
- Widzowie doświadczają uczucia katharsis poprzez ukazanie cierpienia Antygony i wyrzutów sumienia Kreona. Spektakl zgłębiający konflikty moralne, więzi rodzinne i granice ludzkiej dumy wywołuje intensywne emocje i refleksję.
Szlachetne cechy:
- Pomimo swoich wad Antygona jest również przedstawiana jako postać szlachetna i godna podziwu. Jej niezachwiana lojalność wobec rodziny, odwaga w przeciwstawianiu się niesprawiedliwej władzy i chęć poświęcenia życia za to, w co wierzy, przyczyniają się do jej tragicznego bohaterstwa.
Podsumowując, Antygona jest przykładem wielu klasycznych cech tragicznego bohatera, w tym fatalnej wady, pychy, odwrócenia losu, uznania, katharsis i szlachetnych cech. Jej postać i wydarzenia ukazane w spektaklu budzą silne emocje i refleksję nad złożonością ludzkiej moralności i konsekwencjami naszych wyborów.