1. Ustalenie otoczenia i kontekstu społecznego :
Rozpoczynając sztukę sceną z udziałem zwykłych obywateli, Szekspir przygotowuje grunt pod nadchodzący konflikt i zapewnia wgląd w kontekst społeczny starożytnego Rzymu. Obecność szewca i innych plebsu ustanawia perspektywę plebejską, podkreślając podziały klasowe i napięcia istniejące w mieście.
2. Tworzenie poczucia bezpośredniości :
Rozpoczęcie spektaklu realistycznym przedstawieniem życia codziennego od samego początku wciąga widza w historię. Scena zapewnia natychmiastowe poczucie czasu i miejsca, dzięki czemu sceneria jest bardziej wiarygodna i wciągająca dla widzów.
3. Przedstawiamy motywy i zapowiedzi :
Poprzez interakcje szewca i innych zwykłych ludzi Szekspir wprowadza kilka ważnych tematów, które będą poruszane w całej sztuce. Należą do nich kontrast między obawami zwykłych ludzi a politycznymi ambicjami elity, rolą losu i proroctw oraz dynamiką władzy w społeczeństwie.
4. Ustalenie charakteru zwykłych ludzi :
Scena otwierająca daje widzom możliwość poznania niektórych zwykłych ludzi, którzy odgrywają znaczącą rolę w historii. Postacie te często komentują działania możnych i dają wgląd w ich motywacje.
5. Ustawianie tonu gry :
Ton sceny otwierającej wyznacza scenę dla reszty spektaklu. Wskazuje na intrygi polityczne, konflikty i tragedie, które się rozwiną, ale jednocześnie zapewnia chwile humoru i beztroski.
Ogólnie rzecz biorąc, decyzja Szekspira o rozpoczęciu „Juliusza Cezara” sceną z udziałem szewca i innych zwykłych ludzi była wyborem strategicznym, który pomógł ustalić scenerię, kontekst społeczny, tematy i ton sztuki, a jednocześnie zaangażował publiczność od samego początku.