Monolog zaczyna się od wyrażenia przez Iago nienawiści do Otella. Nazywa Otella „Wrzosowiskiem” i „grubymi wargami” i nazywa go „starym czarnym baranem”, który „przewrócił” Desdemonę, białą kobietę. Nienawiść Iago opiera się na kilku czynnikach, w tym na jego przekonaniu, że Othello jest od niego gorszy ze względu na rasę, zazdrości o sukcesy Otella z kobietami oraz jego pragnieniu władzy.
Następnie Iago opisuje swoje plany zemsty. Mówi, że „zatruje ucho Otella” kłamstwami i wmówi mu, że Desdemona jest niewierna. Do pomocy w realizacji swoich planów wykorzysta także Cassio, porucznika Otella.
Monolog kończy się, gdy Iago wyraża pewność, że zemsta zakończy się sukcesem. Mówi, że jest „duchem motywacyjnym” spisku i że „doprowadzi Otella do szaleństwa” i „zniszczy go”.
Monolog Iago to mrożące krew w żyłach i mocne przemówienie. Ujawnia głębię jego zła i determinację, by zniszczyć Otella. Ten monolog przygotowuje także grunt pod tragiczne wydarzenia, które nastąpią.