Gdy dokończono ostatnie obrzędy za zmarłego, główny żałobnik, którego smutek był wyczuwalny przez całą ceremonię, wycofał się w odosobnione miejsce w swojej kwaterze. Przygniatał ich ciężar straty i zaczęli szukać pocieszenia we wspomnieniach, które dzielili z ukochaną osobą.
Dni zamieniały się w tygodnie, a udręka żałobnika stopniowo przeradzała się w cichą akceptację. Pustka pozostawiona przez odejście ukochanej osoby była nadal obecna, ale nie pochłaniała ich już całkowicie. Zamiast tego stał się hołdem dla łączącej ich więzi, świadectwem miłości, która przetrwała poza granicami życia i śmierci.
Żałobnik wyszedł z odosobnienia z nowo odkrytym poczuciem celu. Postanowili uczcić pamięć ukochanej osoby, prowadząc życie pełne życzliwości, współczucia i miłości, szerząc radość, która niegdyś promieniowała od ich bliskiej śmierci.
Z czasem główny żałobnik stał się latarnią odporności i symbolem trwałej mocy miłości. Przypominały, że nawet w najciemniejszych chwilach żalu ludzki duch może znaleźć siłę, odwagę i zdolność do uzdrawiania, niosąc w sercu cenne wspomnienia bliskich.