1. Dwuznaczność i niepewność: Sofokles po mistrzowsku tworzy atmosferę dwuznaczności i niepewności przez cały spektakl. Stopniowo odkrywana jest prawda o pochodzeniu i przeszłości Edypa, pozostawiając widzów w niepewności i niepewności co do ostatecznego wyniku. Ta niepewność potęguje napięcie i sprawia, że widz z niecierpliwością czeka na rozwiązanie fabuły.
2. Dramatyczna ironia: Sofokles ze świetnym skutkiem posługuje się ironią dramatyczną, gdy widz zna pewne istotne informacje, z których sami bohaterowie nie są świadomi. W miarę jak widzowie dowiadują się coraz więcej o przeszłości Edypa i jego działaniach, napięcie rośnie w oczekiwaniu na moment, w którym Edyp odkryje prawdę i poniesie konsekwencje swoich czynów.
3. Momenty kulminacyjne: Spektakl rozwija się w kilku kulminacyjnych momentach, które zwiększają napięcie. Konfrontacja Edypa i Teirezjasza, ujawnienie prawdy poprzez wyznanie Jokasty i końcowa scena, w której Edyp się oślepia, to momenty mocne i trzymające w napięciu, które trzymają widza w napięciu.
4. Złożoność postaci: Postacie w sztuce są złożone i wielowymiarowe, zwłaszcza sam Edyp. Jego tragiczna wada, poszukiwanie prawdy i ostateczny upadek sprawiają, że widzowie współczują mu, a jednocześnie są przerażeni jego działaniami. Ta emocjonalna złożoność dodaje głębi napięciu, gdy widz jest rozdarty między pragnieniem sprawiedliwości a litością dla Edypa.
5. Tempo i struktura: Sofokles ostrożnie steruje sztuką, stopniowo budując napięcie, a następnie uwalniając je w momentach wzmożonej dramatyzmu. Struktura spektaklu, z jego zwrotami akcji, również przyczynia się do ogólnego napięcia, pozostawiając widza niepewnego, jak ostatecznie zakończy się historia.
Ogólnie rzecz biorąc, umiejętne opowiadanie historii przez Sofoklesa, wykorzystanie dramatycznej ironii, złożone postacie i dobrze skonstruowana fabuła pozwalają mu skutecznie utrzymywać napięcie przez cały spektakl, pozostawiając publiczność urzeczoną do samego końca.