Podstawowym celem tragedii jest przedstawienie upadku szlachetnej lub wybitnej postaci na skutek losu, wad moralnych lub błędów w ocenie. Poprzez ten upadek tragedie badają ludzką egzystencję, dylematy moralne i uniwersalne tematy, takie jak sprawiedliwość, ambicja, miłość i strata.
Widzowie, będąc świadkami zmagań i cierpień tragicznego bohatera, odczuwają empatię i smutek. Jednak temu poczuciu litości często towarzyszy podziw dla szlachetnych przymiotów i siły bohatera w obliczu przeciwności losu. Tragedie mają na celu sprowokowanie krytycznego myślenia i zaangażowania emocjonalnego, a nie po prostu wywołanie depresji.
Emocjonalna reakcja na tragedię ma działanie oczyszczające; pozwala widzom uwolnić intensywne emocje, takie jak współczucie, żal i strach, w bezpiecznym i kontrolowanym środowisku. Dzięki temu katharsis tragedie mogą ostatecznie podnieść na duchu widzów, zapewniając wgląd w ludzką naturę oraz zachęcając do autorefleksji i kontemplacji.
Dlatego też, chociaż tragedie poruszają ciężki temat i przedstawiają trudne okoliczności, ich zamierzonym celem nie jest wyłącznie przygnębienie widzów. Eksplorują złożone tematy egzystencjalne i ludzkie doświadczenia, oferując chwile głębokiego rezonansu emocjonalnego i dające do myślenia pomysły, które mogą stymulować rozwój osobisty i zrozumienie kondycji ludzkiej.