Hamlet jest niewątpliwie przedstawiany jako jednostka głęboko moralna, która zmaga się z moralnymi konsekwencjami swoich działań i rozważa zasady etyczne dotyczące zemsty, sprawiedliwości i obowiązku. Jednakże doświadcza również intensywnych emocji, takich jak żal, złość i wahanie, które mogą zaburzyć jego ocenę sytuacji i prowadzić do impulsywnych decyzji.
Szekspir przedstawia kompas moralny Hamleta jako wieloaspektowy i ewoluujący. Początkowo Hamlet ukazany jest jako postać kontemplacyjna i filozoficzna, jednak w miarę postępów w sztuce staje się coraz bardziej zdecydowany i zdeterminowany, by pomścić śmierć ojca. Niektóre z jego działań, jak planowanie pułapki na Klaudiusza i wystawienie sztuki „Pułapka na myszy”, można postrzegać jako moralnie skomplikowane, a nawet zwodnicze.
U podstaw moralnych zmagań Hamleta leży jego niezdolność do pogodzenia osobistej żądzy zemsty z moralnymi i społecznymi oczekiwaniami związanymi z jego rolą księcia i syna. Jego wewnętrzne niepokoje wynikają z konfliktu pomiędzy tym, co czuje, że musi zrobić (pomścić ojca), a względami etycznymi i pragmatycznymi, jakie towarzyszą takiemu zadaniu.
Ogólnie rzecz biorąc, chociaż Hamlet wykazuje momenty świadomości moralnej i etycznego rozumowania, jego działania nie podlegają jednemu, spójnemu kodeksowi postępowania. Jego podróż moralna charakteryzuje się złożonością, niespójnością oraz wpływem czynników wewnętrznych i zewnętrznych.