* Wiatr: „Wiatr, który przez cały dzień gwiżdżał żałobną melodię, nagle wybuchł dzikim, radosnym wrzaskiem”. (To daje wiatrowi ludzkie emocje i działania.)
* Drzewa: „Drzewa wstały jak wartownicy, a ich gałęzie wyciągnęły się, jakby witały świt”. (To porównuje drzewa do strażników i daje im poczucie celu i intencji.)
* Dom: „Wydawało się, że stary dom ze swoim dwuspadowym dachem i lukarnami uśmiechał się do nich z góry”. (To nadaje domowi cechy ludzkie, w tym zdolność do uśmiechania się.)
* Potok: „Potok zachichotał wesoło, gdy tańczył po kamieniach”. (Dzięki temu strumyk może wydawać dźwięki i kierować się ludzkimi emocjami.)
* Słońce: „Słońce schowało się za wzgórzami, malując niebo blaskiem szkarłatu i złota”. (Opisuje to działanie słońca tak, jakby było malarzem.)
Te przykłady pokazują, jak L.M. Montgomery wykorzystuje personifikację, aby stworzyć żywe obrazy i ożywić świat przyrody. Ta technika pomaga uczynić historię bardziej wciągającą i dodaje warstwie głębi opisom.