Za jednego z kluczowych pionierów teatru fizycznego uważany jest rosyjski reżyser Wsiewołod Meyerhold, twórca koncepcji „biomechaniki” na początku XX wieku. Praca Meyerholda skupiała się na szkoleniu aktorów, jak ekspresyjnie i precyzyjnie używali swoich ciał do przekazywania emocji, pomysłów i narracji. Jego podejście wywarło wpływ na wielu późniejszych praktyków teatru i pomogło stworzyć podwaliny pod teatr fizyczny jako odrębną formę.
Kolejną wpływową postacią w rozwoju teatru fizycznego jest Jacques Lecoq, francuski aktor, pedagog i reżyser. Lecoq założył w Paryżu École Internationale de Théâtre Jacques Lecoq, która stała się znanym ośrodkiem szkolenia aktorów w teatrze fizycznym. Podejście Lecoqa kładło nacisk na wykorzystanie mimu, pracy z maską i improwizacji w celu rozwijania umiejętności fizycznych i twórczych.
Inni znaczący wkład w rozwój teatru fizycznego to:
* Jerzy Grotowski, polski reżyser teatralny znany z eksploracji fizycznej i emocjonalnej obecności aktora na scenie.
* Eugenio Barba, włoski reżyser teatralny i teoretyk, założyciel Odin Teatret w Danii, skupiający się na międzykulturowych praktykach teatralnych i szkoleniu aktorów.
* Pina Bausch, niemiecka choreografka i tancerka, która w swoich spektaklach tanecznych włączała elementy teatru fizycznego.
Osoby te między innymi odegrały znaczącą rolę w kształtowaniu i popularyzacji teatru fizycznego jako odrębnej formy ekspresji teatralnej, która kładzie nacisk na fizyczność, ruch i ciało performera jako kluczowe dla doświadczenia artystycznego.