Podczas gdy postacie Szekspira są często chwalone za ich głębokość, termin „trójwymiarowy” dotyczy ich realistycznego przedstawienia w kategoriach:
* Głębokość psychologiczna: Ich motywacje są złożone i napędzane przez połączenie emocji, pragnień i przeszłych doświadczeń. Na przykład żal, gniew i pragnienie zemsty Hamleta są przeplatane, co prowadzi do jego niezdecydowania i wewnętrznego konfliktu.
* Moralna dwuznaczność: Nie zawsze są bohaterami lub złoczyńcami, ale zdolni zarówno do dobrych, jak i złych działań. Na przykład Hamlet jest zarówno przemyślanym, jak i współczującym księciem, jak i mściwy i niezdecydowany.
* realistyczne przedstawienie: Ich osobowości, motywacje i zachowania są wiarygodne i powiązane. Doświadczają szeregu ludzkich emocji i popełniają błędy, które są zrozumiałe, biorąc pod uwagę ich okoliczności.
Postacie Hamleta są szczególnie znane ze swoich trójwymiarowości:
* Hamlet: Jest złożonym i konfliktowym bohaterem, walcząc z żalem, zemstą i kwestiami egzystencjalnymi. Często jest niezdecydowany, ale także zdolny do wielkiej pasji i inteligencji.
* Claudius: Nie jest po prostu złoczyńcą, ale złożoną postacią napędzaną ambicjami i pożądaniem. Jest zarówno manipulacyjny, jak i uroczy, co czyni go przekonującym antagonistą.
* Ofelia: Choć często przedstawiana jako pasywna, jest młodą kobietą zmagającą się z żalem, szaleństwem i oczekiwaniami społecznymi. Jej zejście do szaleństwa jest potężną eksploracją kobiet wrażliwości w patriarchalnym społeczeństwie.
Podsumowując, trójwymiarowe postacie, takie jak te w Hamlecie, sprawiają, że gra tak trwała i przekonująca. Nie są to po prostu archetypy, ale złożone, dopracowane osoby, które nadal rezonują z publicznością wieki później.