Kluczowe cechy realizmu w teatrze:
1. Dokładne przedstawienie prawdziwego życia: Sztuki realistyczne czerpały inspirację z prawdziwego życia, przedstawiając zwyczajne postacie i sytuacje, często osadzone we współczesnym społeczeństwie.
2. Obiektywność: Dramaty realistyczne próbowały przedstawić życie takim, jakie jest, bez narzucania osobistych opinii i uprzedzeń autora. Założeniem było obiektywne ukazanie postaci i wydarzeń, dając widzowi bezstronny ogląd przedstawianej rzeczywistości.
3. Skoncentruj się na kwestiach społecznych: Wiele sztuk realistycznych poruszało problemy społeczne i niesprawiedliwości, takie jak bieda, nierówność społeczna, przemoc domowa i korupcja moralna. Sztuki te służyły jako komentarze społeczne, zachęcając do introspekcji i zmian społecznych.
4. Głębia psychologiczna: Postacie realistyczne często wykazywały złożoność psychologiczną, ujawniając wewnętrzne konflikty i motywacje. Ten realizm psychologiczny miał na celu głębsze zrozumienie ludzkich zachowań.
5. Autentyczny dialog: W sztukach realistycznych wykorzystano język i dialogi, które odzwierciedlały sposób, w jaki ludzie naprawdę mówią w prawdziwym życiu. Często obejmowało to regionalne akcenty, slang i potoczne określenia.
6. Szczegółowe zestawy i kostiumy: W przedstawieniach realistycznych szczególną uwagę poświęcono scenografii i kostiumom, odtwarzając zwykłe przestrzenie i stroje z przedstawianego czasu i środowiska.
7. Burzenie „czwartej ściany”: Część przedstawień realistycznych sięgała po naturalizm, przełamując czwartą ścianę, czyli wyimaginowaną barierę oddzielającą scenę od widowni, wzmacniając w ten sposób poczucie rzeczywistości i bezpośrednio angażując publiczność.
8. Aktorstwo zespołowe: W sztukach realistycznych kładziono nacisk na grę zespołową, a wszyscy wykonawcy w równym stopniu przyczyniali się do ogólnego przedstawienia historii, zamiast polegać na wybitnych głównych rolach.
9. Krytyka społeczna: Sztuki realistyczne często przedstawiały krytyczne spojrzenie na społeczeństwo, służąc jako narzędzie krytyki norm społecznych, konwencji i instytucji.
Realizm w teatrze wywarł głęboki wpływ na literaturę dramatyczną i techniki sceniczne, wpływając na twórczość takich dramaturgów, jak między innymi Henryk Ibsen, Anton Czechow i Maksym Gorki. Nadal jest to znaczące podejście artystyczne we współczesnym teatrze, ponieważ pozwala widzom nawiązać kontakt z postaciami, z którymi można się utożsamić, i być świadkiem rzeczywistości społecznej, często przesłoniętej konwencjami teatralnymi.