Normy kulturowe i społeczne: Historycznie rzecz biorąc, wiele społeczeństw miało ściśle określone role płciowe i oczekiwało, że kobiety będą dostosowywać się do pewnych zachowań i zawodów uznawanych za odpowiednie dla ich płci. Aktorstwo było często postrzegane jako sztuka wymagająca ekspresji emocjonalnej, sprawności fizycznej i interakcji z aktorami płci męskiej. Elementy te powszechnie uważano za niewłaściwe, a nawet skandaliczne, gdy kojarzono je z kobietami.
Zastrzeżenia moralne: Niektóre przekonania religijne i kulturowe postrzegały kobiety jako moralnie gorsze lub podatne na skażenie moralne. Dopuszczenie ich do występów na scenie uznano za zagrożenie dla ich skromności, cnoty i standardów moralnych społeczeństwa.
Ograniczenia prawne: W niektórych społeczeństwach kobiety podlegały ograniczeniom prawnym, które ograniczały ich swobodę angażowania się w działalność publiczną. Przepisy zabraniały im występów na scenie, a także innych zawodów i praktyk zwykle zarezerwowanych dla mężczyzn.
Brak szkolenia kobiet: Aktorstwo wymagało specjalistycznego szkolenia i wykształcenia. W różnych okresach i społeczeństwach formalne szkoły aktorskie lub instytucje szkoleniowe były otwarte wyłącznie dla mężczyzn, uniemożliwiając kobietom zdobywanie umiejętności i wiedzy niezbędnej do kontynuowania kariery aktorskiej.
Należy zauważyć, że te ograniczenia ze względu na płeć nie były uniwersalne i różniły się w zależności od kultury, regionu i okresu. Z biegiem czasu podejście społeczne do ról płciowych ewoluowało, a kobiety zaczęły kwestionować tradycyjne normy. W drugiej połowie XVIII i XIX wieku różne ruchy opowiadające się za prawami kobiet i równością doprowadziły do stopniowej zmiany praktyk teatralnych. Ostatecznie kobiety zyskały uznanie jako performerki, a wyłączna męska domena aktorstwa została przełamana.