Historia: Wiele sztuk historycznych Szekspira opiera się na prawdziwych wydarzeniach historycznych i postaciach z historii Anglii i Rzymu. Na przykład „Henryk V” opiera się na życiu króla Henryka V, a „Juliusz Cezar” dramatyzuje wydarzenia związane z zabójstwem rzymskiego dyktatora.
Życie Plutarcha: Szekspir czerpał inspirację z „Żywotów równoległych” starożytnego greckiego biografa Plutarcha. Ten zbiór biografii dostarczył Szekspirowi materiału do kilku jego sztuk, takich jak „Antoniusz i Kleopatra” oraz „Koriolan”.
„Dekameron” Boccaccia: Szekspir zaadaptował opowiadania ze zbioru włoskich nowel do sztuk takich jak „Poskromienie złośnicy” i „Wszystko dobre, co się dobrze kończy”.
„Metamorfozy” Owidiusza: Ten starożytny rzymski poemat mitologiczny stał się źródłem sztuk Szekspira, takich jak „Tytus Andronikus” i „Sen nocy letniej”.
Kroniki Holinsheda: Szekspir wykorzystał „Kroniki Anglii, Szkocji i Irlandii” Raphaela Holinsheda jako odniesienie do swoich sztuk historycznych, w tym „Króla Leara”, „Makbeta” i „Cymbelina”.
Folklor i literatura: Szekspir włączył do swoich sztuk elementy tradycyjnych podań ludowych, ballad i innych dzieł literackich. Na przykład „Burza” zawiera elementy folkloru, a „Kupiec wenecki” oparty jest na opowiadaniu z włoskiej noweli.
Jego własne obserwacje i doświadczenia: Tworząc swoje postacie i historie, Szekspir czerpał także z własnych doświadczeń życiowych i obserwacji natury ludzkiej. Jego prace odzwierciedlają jego rozumienie ludzkich emocji, motywacji i konfliktów.
Warto zauważyć, że Szekspir często łączył i adaptował wiele źródeł, przekształcając je w unikalne i nowatorskie dzieła literackie. Jego sztuki ukazały jego mistrzostwo języka, ekspresję poetycką i umiejętności opowiadania historii, które nadal urzekają widzów na całym świecie.