Ziemianami byli zazwyczaj najbiedniejsi członkowie społeczeństwa, w tym żebracy, prostytutki i praktykanci. Płacili najniższą opłatę za wstęp, która zwykle wynosiła jeden lub dwa grosze. Kontrastuje to z droższymi cenami pobieranymi za miejsca siedzące w galeriach lub lożach, które mogły wahać się od dwóch do sześciu pensów.
Mimo niskiego statusu społecznego ziemianie stanowili istotną część teatru elżbietańskiego. Często wypowiadali się bardzo głośno i nękali aktorów lub kibicowali im. Mogły być również bardzo destrukcyjne, a zamieszki nie były rzadkością. Jednak ziemianie byli również bardzo lojalną publicznością i często wracali do tego samego teatru wieczór po wieczorze.
Ziemianie stanowili zróżnicowaną grupę ludzi i ich reakcje na przedstawienia mogły być bardzo różne. Niektórych wzruszyłaby do łez tragedia, inni zaś śmialiby się głośno przy komedii. Wszystkich jednak łączyła miłość do teatru i pomogli stworzyć tętniącą życiem i ekscytującą atmosferę w elżbietańskich teatrach.