- Obsada wyłącznie męska: W elżbietańskiej Anglii kobietom nie wolno było występować na scenie, dlatego wszystkie role kobiece grali mężczyźni. Doprowadziło to do rozwoju specjalistycznej techniki aktorskiej zwanej „aktorami chłopięcymi”, których od najmłodszych lat szkolono do odgrywania postaci kobiecych.
- Wymyśl kostiumy: Teatr elżbietański słynął z wystawnych kostiumów, które często odzwierciedlały status społeczny i zamożność bohaterów. Kostiumy często były wykonane z drogich tkanin i ozdobione misternymi haftami, klejnotami i innymi ozdobami.
- Zestawy minimalne: Sceny elżbietańskie były zazwyczaj puste, z niewielką ilością scenerii lub bez niej. Wynikało to po części z faktu, że teatry były często konstrukcjami tymczasowymi i budowanie rozbudowanych scenografii było niepraktyczne. Zastosowanie minimalnej scenografii pozwoliło jednak na większą elastyczność inscenizacji i zachęciło widzów do wykorzystania swojej wyobraźni przy tworzeniu scenografii.
- Udział publiczności: Elżbietańska publiczność była często bardzo głośna i interaktywna. Wiwatowali, wygwizdywali i nękali aktorów, a czasami nawet rzucali przedmiotami na scenę. Taki poziom zaangażowania publiczności pomógł stworzyć w teatrze poczucie wspólnoty i ekscytacji.
- Improwizacja: Od aktorów elżbietańskich oczekiwano umiejętności improwizacji i reagowania na reakcje publiczności. Zaowocowało to dużą dozą spontaniczności i kreatywności podczas występów.
- Lekcje moralności: Wiele sztuk elżbietańskich zostało napisanych, aby uczyć lekcji moralności. Sztuki te często poruszały tematy takie jak miłość, honor, zdrada i zemsta. Lekcje, których uczyły te sztuki, odnosiły się do życia widzów i pomogły ukształtować wartości moralne społeczeństwa elżbietańskiego.