1. Symbolika winy i korupcji: Po zamordowaniu Duncana Makbet doświadcza poczucia winy, trawi go paranoja i niepewność. Zaczyna wyobrażać sobie krew na swoich rękach, a obraz ten staje się ciągłym przypomnieniem jego zbrodni. Widok krwi prześladuje go i staje się widocznym przejawem jego wewnętrznego zepsucia.
2. Zastosowanie metaforyczne: William Shakespeare w całej sztuce metaforycznie używa krwi. Podczas przedstawienia Makbet przywołuje ciemne siły i duchy, a te nadprzyrodzone istoty są często określane jako „narzędzia ciemności” lub „duchy śmierci”. Krew jest powiązana z tymi złowrogimi siłami, co sugeruje zepsuty wpływ zła i ambicji na duszę Makbeta.
3. Krew jako motyw: Krew to obraz powtarzający się przez cały spektakl. Pierwsze spotkanie Makbeta z czarownicami naznaczone jest ich przepowiednią, że zostanie tanem Cawdoru, a ostatecznie królem Szkocji. Proroctwom tym towarzyszą wizje krwi, tworzące niesamowitą atmosferę i zapowiadające nadchodzące krwawe wydarzenia.
4. Symbolizm rytualny: Krew odgrywa rolę w niektórych scenach z elementami rytualnymi. Na przykład w Akcie IV, Scenie I, sabat czarownic uczestniczy w rytuale z udziałem krwi, mieszając w kotle i wypowiadając swoje proroctwa. W tym kontekście krew symbolizuje oddanie życia i przywołanie sił nadprzyrodzonych.
5. Ironia i sprawiedliwość: Krew służy także podkreśleniu ironii i poetyckiej sprawiedliwości w sztuce. Kiedy Lady Makbet próbuje zmyć wyimaginowaną krew ze swoich rąk, dręczy ją poczucie winy i ostatecznie popada w szaleństwo. Krew symbolizuje jej niezmywalne grzechy i karę, jaka ją czeka.
Wykorzystując motyw krwi na różne sposoby, William Shakespeare wzmacnia zawarte w sztuce motywy winy, przemocy i upadku moralnego. Spektakl bada konsekwencje działań Makbeta, przekazując, że krew oznacza nie tylko fizyczny rozlew krwi, ale także skażenie i zepsucie ludzkiej duszy.