Epoka elżbietańska była czasem wielkich przewrotów i zmian, a Londyn był szczególnie narażony na choroby. Miasto było przeludnione i niehigieniczne, a epidemie dżumy były częste. Na przykład w 1592 r. w Londynie wybuchła zaraza, która zabiła około 15 000 ludzi.
Ponieważ teatr Globe był miejscem zgromadzeń publicznych, był szczególnie narażony na rozprzestrzenianie się chorób. W trosce o zdrowie publiczne rząd często nakazywał zamknięcie teatru w czasie epidemii dżumy.
Teatr Globe był również zamknięty w okresie Wielkiego Postu.
Wielki Post to 40-dniowy okres postu i pokuty, który rozpoczyna się w Środę Popielcową, a kończy w Wielki Czwartek. W okresie Wielkiego Postu za niewłaściwe uznano angażowanie się w jakąkolwiek formę rozrywki, w tym chodzenie do teatru.
Na skutek tych dwóch czynników Teatr Globe był często zamykany. Oznaczało to utratę dochodów aktorów i teatrów, a teatrowi trudno było utrzymać się na rynku.
Jednak Teatr Globe również cieszył się dużą popularnością i widzowie chętnie wracali, gdy tylko został ponownie otwarty. Odporność teatru na przeciwności losu jest świadectwem siły teatru na żywo.