Teatr ekspresjonistyczny to rodzaj teatru, który kładzie nacisk na subiektywne doświadczenia bohaterów, a nie na obiektywną rzeczywistość wydarzeń. W sztukach ekspresjonistycznych często wykorzystuje się zniekształconą scenografię, oświetlenie i kostiumy, aby wywołać poczucie niepokoju lub niepokoju. Bohaterowie sztuk ekspresjonistycznych są często wyalienowani z otoczenia i mają trudności z komunikacją między sobą. Teatr ekspresjonistyczny wywarł ogromny wpływ na rozwój współczesnego dramatu.
Niektóre znane przykłady teatru ekspresjonistycznego obejmują:
* Gabinet doktora Caligari (1920) Roberta Wiene'a
* Nosferatu (1922) FW Murnau
* Metropolia (1927) Fritza Langa
* Opera za trzy grosze (1928) Bertolta Brechta i Kurta Weilla
* Błękitny Anioł (1930) Josefa von Sternberga
Popularność teatru ekspresjonistycznego spadła w latach czterdziestych XX wieku, ale jego wpływ nadal można dostrzec we współczesnym dramacie i filmie.