Niektórzy przywódcy religijni uważali, że teatr jest grzeszną działalnością szerzącą niemoralność, próżność i ekstrawagancję. Twierdzili, że odwraca to uwagę ludzi od spraw duchowych i zepsuło ich dusze.
Obawy moralne:
Wiele osób uważało, że teatr stanowi zagrożenie moralne dla społeczeństwa. Myśleli, że jest to wylęgarnia rozpusty, hazardu, prostytucji i innych nałogów. Obawiali się także, że teatr naraża ludzi na niewłaściwe lub korupcyjne treści.
Niezgoda polityczna:
Spektakle teatralne były czasami postrzegane jako platforma do politycznego sprzeciwu lub satyry, co mogło być niebezpieczne w społeczeństwach autorytarnych. Rządy mogły postrzegać teatry jako zagrożenie dla swojej władzy i autorytetu.
Rozróżnienia klasowe:
Wyjścia do teatru często kojarzono z klasami wyższymi. Niektóre osoby z niższych klas społecznych mogły czuć niechęć do teatru i widzów, co doprowadziło ich do dezaprobaty.
Snobizm intelektualny:
Niektórzy ludzie mogli uważać teatr za niepoważny i pozbawiony wartości intelektualnej. Uważali, że jest ona przeznaczona dla niewykształconych mas i nie jest warta ich uwagi.