Aktorstwo naturalistyczne: Współczesny teatr zachodni przyniósł ze sobą także koncepcję aktorstwa naturalistycznego, które zamiast stylizowanych gestów i ekspresji kładzie nacisk na emocjonalną autentyczność i niuanse. Miało to ogromny wpływ na japońskie techniki aktorskie, prowadząc do rozwoju takich form jak shin-kabuki i geki.
Podejście skoncentrowane na dramatopisarstwie: W tradycyjnym teatrze japońskim dramatopisarza nie uważano za tak ważnego jak aktorzy czy reżyser. Współczesny teatr zachodni kładł jednak większy nacisk na rolę dramaturga. W rezultacie japońscy dramatopisarze zaczęli zyskiwać na znaczeniu i zaczęto produkować bardziej zróżnicowany zakres sztuk i tematów.
Badanie kwestii społecznych: Współczesny teatr zachodni często poruszał kwestie społeczne i konflikty polityczne, odzwierciedlając zamęt i zmianę czasów. Teatr japoński podążył za tym trendem, pojawiając się nowe sztuki poruszające współczesne problemy społeczne, takie jak industrializacja, prawa kobiet i powojenna odbudowa. Dramatopisarze tacy jak Kubo Sakae, Kinoshita Junji i Betsuyak Minoru byli znani ze swoich prowokujących do myślenia i istotnych społecznie dzieł.
Postęp technologiczny: Współczesny teatr zachodni wykorzystuje nowe technologie, takie jak oświetlenie, efekty dźwiękowe i maszyneria sceniczna. Postęp ten wywarł znaczący wpływ na teatr japoński, wzmacniając jego efekt wizualny i dramatyczny. Doprowadziło to do powstania bardziej wyszukanych i zaawansowanych technologicznie przedstawień, szczególnie w obszarze teatru współczesnego i awangardowego.