1. Ograniczenia prawne: W londyńskim City, zarządzanym przez burmistrza i radnych, obowiązywały surowe przepisy i ograniczenia dotyczące występów publicznych, w tym przedstawień teatralnych. Władze często postrzegały teatry jako siedlisko występku i niemoralności i starały się je kontrolować lub zakazywać w granicach miasta.
2. Przestrzeń i dostępność: Teatry poza Londynem miały więcej przestrzeni i były bardziej dostępne dla większej publiczności. Miasto było gęsto zaludnione i zatłoczone, co utrudniało znalezienie odpowiednich lokalizacji na duże przedstawienia teatralne. Budowa teatrów na przedmieściach lub w pobliskich obszarach pozwoliła uzyskać więcej miejsca na sceny, siedzenia i inne obiekty.
3. Obawy społeczne i moralne: Władze miasta i niektóre grupy wyznaniowe miały negatywny pogląd na temat teatrów i ich moralnego wpływu na społeczeństwo. Wierzyli, że sztuki mogą zepsuć moralność publiczną, szerzyć wywrotowe idee i zachęcać do niesfornych zachowań. Budując teatry poza granicami miasta, obawy te można złagodzić.
4. Licencjonowanie i patronat: Teatry poza Londynem często działały pod patronatem i licencjami przyznawanymi przez szlachtę, arystokratów i wpływowe osobistości zamieszkujące okolice. Mecenasi ci zapewnili wsparcie finansowe i ochronę, dzięki czemu teatry mogły funkcjonować przy mniejszej ingerencji władz miejskich.
5. Wolność artystyczna: Teatry poza Londynem miały większą swobodę artystyczną i w mniejszym stopniu podlegały cenzurze władz miasta. Umożliwiło to dramatopisarzom i zespołom teatralnym eksperymentowanie z nowymi pomysłami, tematami i stylami bez obawy przed prześladowaniami lub konsekwencjami prawnymi.
Niektóre znane teatry zbudowane w tym okresie poza Londynem to The Theatre, The Curtain i The Globe, wszystkie zlokalizowane na przedmieściach Shoreditch i Bankside. Teatry te stały się ważnymi ośrodkami przedstawień dramatycznych i odegrały kluczową rolę w rozwoju dramatu angielskiego renesansu.