- „Ziemi”: Na otwartej przestrzeni przed sceną, zwanej „dołem” lub „dziedzińcem”, rzeczywiście znajdowała się większość biedniejszych widzów. Byli to zazwyczaj praktykanci, handlarze i inni członkowie niższych klas społecznych. Za wejście zapłacili grosza i byli znani jako „ziemianie”, ponieważ stali na gołej ziemi. Należy jednak zauważyć, że pozycja stojąca niekoniecznie była związana z ubóstwem. Część zamożnych osób również zdecydowała się stanąć na dole, zwabiona ożywioną atmosferą i bliskością sceny.
- Galerie z miejscami siedzącymi: Nad jamą znajdowały się trzy poziomy galerii z miejscami do siedzenia, które zapewniały wygodniejsze siedzenia tym, których było na to stać. Galerie zostały podzielone na różne kategorie cenowe, z których najwyższą były „pokoje panów” na samej górze. Były to ekskluzywne przestrzenie, w których zamożni mecenasi mogli cieszyć się występami w większym komforcie i prywatności.
- Siedzenia na scenie: Oprócz galerii na samej scenie mogły zasiadać niektóre osoby uprzywilejowane. Praktykę tę, zwaną „siadaniem na stołku”, uznawano za oznakę wysokiego statusu społecznego lub bliskiego związku z zespołem teatralnym. Przywilej ten otrzymywali tylko wybitni szlachcice, zamożni mecenasi lub szanowani goście. Siedzenie na scenie zapewniało doskonały widok i pozwalało widzieć te osoby publiczności, co jeszcze bardziej podnosiło ich pozycję społeczną.
- Przemieszanie społeczne: Pomimo tych różnic w rozmieszczeniu miejsc siedzących, Globe Theatre był stosunkowo inkluzywną przestrzenią, w której ludzie z różnych środowisk społecznych mogli spotykać się, aby cieszyć się przedstawieniami. Stworzyło to okazję do społecznego mieszania się i interakcji między ludźmi z różnych klas, tworząc poczucie wspólnoty i wspólnych doświadczeń.