Charakterystyka i cechy teatru wiktoriańskiego:
1. Melodramat:
Melodramat był jedną z najpopularniejszych form teatru epoki wiktoriańskiej. Melodramaty charakteryzowały się silnym oddziaływaniem emocjonalnym, wyraźnymi konfliktami moralnymi między bohaterami i złoczyńcami oraz przesadnymi efektami teatralnymi. Często przedstawiali sensacyjne wątki dotyczące miłości, zdrady, zbrodni i intrygi.
2. Spektakl i sensacja:
W tym okresie dużą popularnością cieszyły się spektakle teatralne. Wyrafinowane scenografie, bogate kostiumy i wykorzystanie efektów specjalnych były powszechnymi cechami przyciągającymi i bawiącymi dużą publiczność. Teatry rywalizowały ze sobą w wystawianiu najwspanialszych i najbardziej efektownych przedstawień.
3. Music Hall i występy rozrywkowe:
Sale koncertowe stały się znaczącą formą popularnej rozrywki w okresie wiktoriańskim. Miejsca te oferowały różnorodne występy, w tym skecze komediowe, występy muzyczne, występy akrobatów i tańce.
4. Realizm i komentarz społeczny:
Choć dominował melodramat i sensacja, w teatrze wiktoriańskim rosło także zainteresowanie realizmem. Niektórzy dramatopisarze, jak Arthur Wing Pinero i Henry Arthur Jones, przedstawili dzieła skłaniające do myślenia, które poruszały problemy społeczne, krytykowały normy społeczne i badały złożone relacje międzyludzkie.
5. Odrodzenie Szekspira:
W okresie wiktoriańskim nastąpił ponowny entuzjazm dla dzieł Williama Szekspira. Często wystawiano większe wznowienia sztuk Szekspira, a aktorzy, którzy wyróżniali się w rolach Szekspira, byli bardzo chwaleni.
6. Gwiazdy teatralne i sława:
Poszczególni aktorzy zdobyli w tej epoce znaczną sławę i stali się powszechnie znani. Aktorzy gwiazd, tacy jak Henry Irving, Ellen Terry i Sarah Bernhardt, cieszyli się statusem celebrytów, przyciągając rzesze fanów.
7. Zespoły objazdowe i teatr regionalny:
Zespoły objazdowe odegrały ważną rolę w teatrze wiktoriańskim, dostarczając przedstawienia do regionalnych miast w całej Wielkiej Brytanii. Pomogło to rozszerzyć zasięg teatru poza główne ośrodki miejskie.
8. Patronat i szlachta:
Klasy wyższe, w tym arystokracja i rodzina królewska, były znaczącymi mecenasami teatru i sztuki. Ich mecenat przyczynił się do rozwoju i sukcesu wielu przedstawień teatralnych.
9. Cenzura:
Przedstawienia teatralne epoki wiktoriańskiej podlegały cenzurze, szczególnie w odniesieniu do treści uznawanych za moralnie niewłaściwe. Przedstawienia podlegały kontroli i musiały spełniać rygorystyczne standardy przyzwoitości i moralności.
Ogólnie rzecz biorąc, teatr wiktoriański obejmował szeroką gamę stylów i form, od popularnych melodramatów i spektakli po prowokujące do myślenia dramaty i komedie, które odzwierciedlały społeczną i kulturową dynamikę tamtych czasów. Była to era dynamicznych innowacji teatralnych i rozrywki, która położyła podwaliny pod nowoczesne tradycje teatralne.