* Używanie nazw miejscowości: Szekspir często posługiwał się w swoich sztukach nazwami prawdziwych miejsc, takich jak Londyn, Werona czy Rzym. Dzięki temu widzowie mogli zorientować się, gdzie rozgrywa się przedstawienie.
* Opis ustawienia: Szekspir często szczegółowo opisywał scenerię swoich sztuk, na przykład architekturę, krajobraz i pogodę. Pomogło to stworzyć wizualny obraz scenerii w umyśle widzów.
* Korzystanie z lokalnych zwyczajów i tradycji: Szekspir często włączał do swoich sztuk lokalne zwyczaje i tradycje, jak na przykład obchody Nocy Świętojańskiej w „Śnie nocy letniej” czy Święto Luperkala w „Juliuszu Cezarze*”. Pomogło to stworzyć poczucie autentyczności i zapewnić widzom głębsze zrozumienie scenerii.
Używając tych technik, Szekspir był w stanie stworzyć w swoich sztukach silne poczucie miejsca i przenieść widzów do różnych światów.