Angielscy koloniści, którzy osiedlili się w Connecticut w latach trzydziestych XVII wieku, budowali domy podobne do tych, które pozostawili w Anglii. Domy te były zazwyczaj jedno- lub dwupiętrowymi konstrukcjami z centralnym kominem. Rama została wykonana z ciężkich dębowych słupów, a ściany wypełniono cegłą lub gliną. Dach pokryty był trzciną lub słomą.
Głównym pomieszczeniem domu była kuchnia, w której rodzina gotowała, jadła i spotykała się towarzysko. W kuchni znajdował się także duży kominek, który służył do gotowania i ogrzewania. Pozostałe pomieszczenia w domu obejmowały salon, w którym przyjmowano gości, oraz sypialnię, z której korzystała cała rodzina.
Wyposażenie domu kolonialnego było proste i użyteczne. Meble były zwykle wykonane z sosny lub dębu i obejmowały stoły, krzesła, łóżka i skrzynie. Ściany często zdobiono grafikami religijnymi lub próbnikami.
Domy kolonialne w Connecticut zostały zbudowane tak, aby były solidne i trwałe. Zapewniały schronienie przed surowymi zimami w Nowej Anglii i służyły kolonistom jako miejsce do założenia rodzin i rozpoczęcia nowego życia na pustyni.