Kinaban charakteryzuje się kanciastymi formami geometrycznymi, które stanowią odejście od krzywoliniowych wzorów obecnych w innych filipińskich systemach pisma, takich jak Baybayin i Kulitan. Pismo składa się z 20 różnych znaków, każdy o innej wartości fonetycznej, obejmującej zarówno spółgłoski, jak i samogłoski.
Początki i dokładny harmonogram stosowania Kinabana są nadal przedmiotem debaty wśród uczonych. Niektórzy uważają, że rozwinęło się ono między XI a XVI wiekiem, inni zaś sugerują, że mogło istnieć nawet wcześniej. Niezależnie od tego uważa się, że ma wspólne powiązania kulturowe z innymi systemami pisma Azji Południowo-Wschodniej, takimi jak pismo Kawi, które było powszechne na Jawie, Sumatrze i Malezji.
Mówi się, że nazwa „Kinaban” jest terminem potocznym odnoszącym się do drewnianej deski lub bambusowego paska, na którym zwykle pisano scenariusz. Służył do zapisywania folkloru, legend, genealogii i ważnych historii.
Chociaż powszechne stosowanie kinabanu zmniejszyło się wraz z wprowadzeniem pisma łacińskiego, nadal ma on duże znaczenie kulturowe jako rdzenny pismo filipińskie. Kinaban jest dziś czasami używany jako motyw dekoracyjny w sztuce, a także do ożywiania tradycji kulturowych i odkrywania tożsamości w północnym regionie Luzon.