Rozwój polki sa nayon, tradycyjnego filipińskiego tańca ludowego, datuje się na początek XIX wieku, kiedy do kraju dotarły wpływy europejskie. Termin „polka” pochodzi od czeskiego słowa „pulka”, które oznacza „pół kroku” lub „pół skoku”, nawiązując do charakterystycznego podskakiwania w tańcu.
Europejscy kolonizatorzy, przede wszystkim Hiszpanie, wprowadzili na Filipiny różne tańce towarzyskie. Wśród tych tańców znalazła się polka, która zyskała popularność wśród ludności Filipin dzięki żywemu rytmowi i energicznym krokom. Z biegiem czasu polka połączyła się z rodzimymi elementami tańca filipińskiego i praktykami kulturowymi, przekształcając ją w odrębną formę znaną jako polka sa nayon.
Ewolucja polki sa nayon nastąpiła w społecznościach wiejskich, zwanych „nayons”, gdzie ludzie dostosowywali taniec do swojej wrażliwości kulturowej. Taniec stał się podstawą uroczystości wiejskich, fiest i spotkań towarzyskich. Zwykle wykonywano go podczas uroczystości i służył jako sposób na budowanie więzi społecznych i radosną ekspresję.
Cechą wyróżniającą polka sa nayon jest jej integracja z tradycyjnym filipińskim strojem, muzyką i instrumentami. Tancerze przystroili się w kolorowe stroje filipińskie, odzwierciedlające różnice regionalne i dziedzictwo kulturowe. Taniec towarzyszył muzyce rodzimych instrumentów, takich jak gitara, rondalla i flety bambusowe, nadając mu niepowtarzalny filipiński dźwięk.
Oprócz świątecznego charakteru, polka sa nayon służyła także celom praktycznym. Ułatwiało zaloty i pozwalało jednostkom wyrażać swoje uczucia i intencje wobec potencjalnych partnerów. Taniec zapewnił członkom społeczności platformę do interakcji i tworzenia powiązań społecznych, wzmacniając więzi społeczne.
Polka sa nayon pokazała zdolność Filipińczyków do łączenia obcych wpływów z lokalnymi zwyczajami, czego efektem była hybrydowa forma ekspresji artystycznej. Stało się integralną częścią repertuaru filipińskich tańców ludowych, celebrując ducha wspólnoty, różnorodność kulturową i tętniące życiem życie na wsi.
Dziś polka sa nayon jest nadal ceniona i wykonywana w ramach prezentacji kulturalnych i festiwali w różnych regionach Filipin. Jest świadectwem bogatego dziedzictwa kulturowego kraju i ciągłej ewolucji tradycyjnych form tańca.