Na początku XX wieku muzycy afroamerykańscy zaczęli eksperymentować z mieszaniem elementów bluesa, jazzu i boogie-woogie, dając początek tak zwanemu „jump blues” lub „swing blues”. Za pionierów tego brzmienia uważa się artystów takich jak Louis Jordan, Big Joe Turner i Wynonie Harris.
Pod koniec lat czterdziestych i na początku pięćdziesiątych XX wieku nastąpił znaczący rozwój, kiedy biali muzycy zaczęli zapożyczać pomysły i style muzyczne od artystów afroamerykańskich. W procesie tym, znanym jako „zapylanie krzyżowe”, elementy R&B, bluesa, country i boogie-woogie połączyły się w nową, elektryzującą formę muzyki, która stała się znana jako rock n roll.
Popularność rock n rolla rozprzestrzeniła się po całych Stanach Zjednoczonych, częściowo dzięki pojawieniu się wpływowych stacji radiowych, takich jak WLAC w Nashville w stanie Tennessee, które zaczęły nadawać muzykę R&B szerszej publiczności. Przypisuje się DJ Alanowi Freedowi, że po raz pierwszy użył terminu „rock n roll” podczas swoich audycji radiowych na początku lat pięćdziesiątych.
W latach pięćdziesiątych w rock n rollu wystąpiła eksplozja popularnych artystów, w tym Elvisa Presleya, Chucka Berry'ego, Little Richarda, Buddy'ego Holly'ego i Jerry'ego Lee Lewisa. Każdy artysta wniósł swój niepowtarzalny styl i innowacje, jeszcze bardziej wprowadzając gatunek do głównego nurtu.
Sukces rock n rolla rzucił wyzwanie także barierom kulturowym i rasowym, ponieważ zyskał entuzjastyczne poparcie zarówno wśród białej, jak i afroamerykańskiej publiczności, zacierając tradycyjne granice i promując integrację społeczną poprzez wspólne doświadczenia muzyczne.