Hip hop powstał jako forma ekspresji i komunikacji w społecznościach zmarginalizowanych, zapewniająca dostępny i bezpośredni sposób nawiązania kontaktu ze społeczeństwem oraz dzielenia się historiami, doświadczeniami i przesłaniami, które odbiły się echem wśród mieszkańców tych samych dzielnic.
Brak dostępu do tradycyjnych miejsc :
Na początku hip hop nie cieszył się powszechną akceptacją i uznaniem głównego nurtu. Obiekty o ugruntowanej pozycji, takie jak kluby, teatry czy sale koncertowe, często były niedostępne lub nieprzyjazne dla artystów ze społeczności marginalizowanych. Występy na ulicach umożliwiły artystom hiphopowym dzielenie się swoją muzyką ze swoimi społecznościami bez konieczności formalnej rezerwacji i pozwoleń.
Kulturowe znaczenie przestrzeni publicznych :
Przestrzenie publiczne, takie jak ulice, parki i domy kultury, miały znaczenie kulturowe dla społeczności zmarginalizowanych. Przestrzenie te zapewniały miejsca spotkań, rekreacji i możliwości interakcji społecznych. Wykonywanie hip hopu w tych przestrzeniach publicznych umożliwiło artystom nawiązanie kontaktu z publicznością na bardziej osobistym i bezpośrednim poziomie.
Budowanie lokalnej publiczności :
Występy uliczne okazały się skutecznym sposobem na zdobycie lojalnych i oddanych lokalnych fanów. Wchodząc w bezpośrednią interakcję z publicznością w intymnej atmosferze, artyści hiphopowi mogą uzyskać natychmiastową informację zwrotną, zbudować relacje z fanami i stworzyć poczucie wspólnoty. To oddolne wsparcie było kluczowe dla wczesnych artystów hiphopowych w rozpowszechnianiu ich muzyki i zdobywaniu uznania.
Wspieranie poczucia miejsca i przynależności :
Występy hiphopowe na ulicy pomogły stworzyć poczucie miejsca i przynależności wśród zmarginalizowanych społeczności. Potwierdzając swoją obecność w przestrzeni publicznej i wyrażając swoją wyjątkową tożsamość kulturową poprzez muzykę, taniec i graffiti, artyści hiphopowi przyczynili się do rozwoju wspólnej tożsamości kulturowej i poczucia siły w swoich dzielnicach.