Niektóre typowe przykłady ruchu statycznego w tańcu obejmują:
- Tancerz w pozie, np. tancerka baletowa w arabesce lub tancerka nowoczesna w wykrzywionej formie.
- Grupa tancerzy tworzących żywy obraz, gdzie poprzez zamrożone pozycje tworzą żywy obraz.
- Choreograf celowo wykorzystujący bezruch jako środek choreograficzny, jak np. w twórczości pionierów tańca postmodernistycznego, takich jak Trisha Brown czy Steve Paxton.
Ruch statyczny może służyć różnym celom w tańcu:
- Aby zbudować napięcie lub oczekiwanie przed poważną zmianą ruchu.
- Aby podkreślić konkretny moment lub gest.
- Dla kontrastu z bardziej dynamicznymi lub płynnymi ruchami w obrębie utworu.
- Aby stworzyć poczucie piękna wizualnego lub ekspresji artystycznej.
- Rzucić wyzwanie tradycyjnym pojęciom ruchu i czasu w tańcu.
Ruch statyczny wymaga od tancerzy dużej kontroli, precyzji i świadomości ciała, ponieważ wiąże się z utrzymaniem pozycji bez utraty równowagi lub pogorszenia postawy. Może być również używany jako narzędzie dla tancerzy do odkrywania własnej fizyczności i poczucia przestrzeni.
We współczesnym tańcu i eksperymentalnych formach tańca koncepcja ruchu statycznego jest często rozszerzana, aby uwzględnić subtelne przesunięcia lub zmiany w ciele, nawet jeśli nie ma całkowitego przemieszczenia w przestrzeni. Te mikroruchy mogą dodać złożoności i niuansów do stanu statycznego oraz jeszcze bardziej rozszerzyć choreograficzne możliwości bezruchu w tańcu.