1. Motyw :Motyw w tańcu odnosi się do powtarzającego się ruchu, gestu lub wzoru, który powtarza się w całym utworze tanecznym. Motywy mogą być proste, takie jak określony ruch dłoni lub praca nóg, lub bardziej złożone, obejmujące kombinację ruchów, pozycji ciała i relacji przestrzennych. Powtarzając motywy, choreografowie tworzą poczucie jedności i spójności w tańcu. Motywy mogą również służyć jako elementy konstrukcyjne do rozwijania i zmieniania sekwencji ruchowych.
2. Koncepcja :Koncepcja w tańcu to podstawowa idea, temat lub narracja, która kieruje choreografią. Koncepcje mogą być abstrakcyjne lub konkretne, dosłowne lub metaforyczne i mogą czerpać inspirację z różnych źródeł, w tym literatury, historii, osobistych doświadczeń lub kwestii społecznych. Solidna koncepcja zapewnia choreografowi ramy do zorganizowania i ustrukturyzowania utworu tanecznego oraz pomaga stworzyć znaczące i wciągające doświadczenie dla publiczności.
3. Jakość ruchu :Jakość ruchu odnosi się do sposobu, w jaki tancerze wykonują swoje ruchy. Obejmuje takie czynniki, jak energia, płynność, precyzja i dynamika. Różne cechy ruchu mogą tworzyć różne nastroje i atmosferę w utworze tanecznym, od pełnego wdzięku i lirycznego po mocny i atletyczny. Choreografowie wykorzystują jakość ruchu, aby przekazać emocje, postacie i ogólny ton tańca.
4. Relacje przestrzenne :Relacje przestrzenne w tańcu odnoszą się do sposobu, w jaki tancerze wchodzą w interakcję z otaczającą ich przestrzenią. Obejmuje to wykorzystanie poziomów (wysoki, średni, niski), kierunków (do przodu, do tyłu, na boki) i ścieżek (linie proste, krzywe, spirale). Choreografowie manipulują relacjami przestrzennymi, aby stworzyć interesujące wizualnie wzory, kompozycje i dynamikę. Efektywne wykorzystanie relacji przestrzennych może zwiększyć ogólny wpływ i ekspresję tańca.
5. Rytm :Rytm jest podstawowym elementem tańca i odgrywa istotną rolę w kształtowaniu jego struktury czasowej. Obejmuje organizację ruchu w odniesieniu do czasu, w tym tempo (szybkość), metr (regularne wzorce uderzeń) i synkopę (akcenty lub przemieszczenia uderzeń). Poprzez rytm tancerze tworzą w swoich ruchach poczucie pulsu, energii i muzykalności, często dopasowując je do akompaniamentu muzycznego.
6. Dynamika :Dynamika odnosi się do zmian energii, intensywności i siły w ruchach tanecznych. Choreografowie wykorzystują dynamikę do tworzenia kontrastu, budowania emocji i przekazywania niuansów emocjonalnych. Dynamika może wahać się od miękkiej i delikatnej po wybuchową i potężną i można ją zastosować do poszczególnych ruchów, fraz lub całych sekcji utworu tanecznego.
7. Charakter i opowiadanie historii :W przedstawieniach tanecznych, które opowiadają historię lub przedstawiają określone postacie, motywy, koncepcje i cechy ruchowe są wykorzystywane do tworzenia odrębnych osobowości i przekazywania ich doświadczeń, emocji i interakcji. Tancerze ucieleśniają postacie poprzez swoje ruchy, mimikę i gesty, ożywiając narrację.
Umiejętnie integrując i eksplorując motywy, koncepcje i różne elementy tańca, choreografowie tworzą wielowymiarowe i zapadające w pamięć spektakle taneczne, które łączą się z publicznością zarówno na poziomie estetycznym, jak i emocjonalnym.