Co jego sługa Grumio sądzi o pomyśle, aby Petruchio poślubił złośliwą żonę?

W sztuce „Poskromienie złośnicy” Williama Szekspira Grumio, sługa Petruchia, początkowo wyraża silne zastrzeżenia i zaniepokojenie myślą, że jego pan poślubi złośliwą żonę. Opisuje Katharinę, kobietę, którą Petruchio zamierza poślubić, jako „ognistą ryjówkę”, „dzikiego kota” i „osę”. Wierzy, że poślubienie takiej kobiety przyniesie same kłopoty i nieszczęścia, porównując to do włożenia głowy do ula.

Grumio obawia się, że ostry język i gwałtowny temperament Kathariny sprawią, że życie Petruchia i wszystkich wokół niego stanie się nie do zniesienia. Martwią go ciągłe kłótnie, kłótnie i zakłócenia, jakie spowodowałoby takie małżeństwo. Wyraża również troskę o dobro Petruchia, obawiając się, że złośliwa natura Kathariny go zmęczy i uczyni nieszczęśliwym.

Jednak początkowe zastrzeżenia Grumio stopniowo zmieniają się w trakcie przedstawienia, gdy jest świadkiem umiejętnego oswajania Kathariny przez Petruchia. Kiedy Petruchio udaje się okiełznać jej temperament i przemienić ją w bardziej posłuszną i łagodną kobietę, nastawienie Grumio zmienia się z obawy w podziw.

W końcu Grumio dostrzega pozytywne skutki niekonwencjonalnego podejścia Petruchia. Zdaje sobie sprawę, że metody Petruchia przyniosły spokój i harmonię w domu i ostatecznie uznaje sukces strategii Petruchia w okiełznaniu ryjówki.