* Ironia sytuacyjna: Jest to prawdopodobnie najbardziej rozpowszechniony typ. Cała książka opiera się na tym:
* Poleganie bogów na Percym: Pomimo swojej ogromnej mocy, bogowie olimpijscy potrzebują Percy'ego, aby pokonać Kronosa. Proroctwo wyraźnie stwierdza, że tylko dziecko Wielkiej Trójki może pokonać Kronosa, demonstrując, jak potężni bogowie są zależni od pozornie zwyczajnego nastolatka.
* Zdrada Łukasza: Luke, przyjaciel i mentor Percy'ego, okazuje się głównym złoczyńcą, mistrzem Kronosa. Ta nieoczekiwana zdrada tworzy przejmujący i tragiczny zwrot akcji.
* Luka Obozu Herosów: Sanktuarium półbogów, Obóz Herosów, jest nieustannie atakowane przez Tytanów. To ironia losu, biorąc pod uwagę, że ma to być bezpieczna przystań.
* Dramatyczna ironia: Dzieje się tak, gdy publiczność wie coś, o czym bohaterowie nie wiedzą.
* Rodzictwo Percy'ego: Czytelnik wie, że Percy jest synem Posejdona na długo przed poznaniem tej prawdy. To stwarza napięcie i oczekiwanie, gdy Percy stara się zrozumieć swoją tożsamość.
* Los Łukasza: Czytelnik jest świadomy ostatecznego losu Łukasza, jego poświęcenia, by ocalić Annabeth, chociaż sam Łukasz nie wie, że to będzie jego koniec.
* Ironia słowna: Ta forma jest mniej widoczna, ale nadal występuje:
* „Moce” Percy’ego: „Moce” Percy’ego są często opisywane jako słabości, takie jak jego dysleksja i ADHD. To ironia losu, ponieważ te „słabości” są w rzeczywistości jego mocnymi stronami jako półboga.
* Obietnice bogów: Bogowie często składają obietnice, których nie mogą lub których nie mogą dotrzymać, wywołując poczucie ironii.
Ogólnie rzecz biorąc, użycie ironii w „Ostatnim olimpijczyku” wzmacnia narrację, dodając napięcia, humoru i poczucia złożoności postaciom i ich związkom. Podkreśla tematykę losu, władzy i kondycji ludzkiej, dodając głębi epickiej bitwie z Tytanami.