Możliwe reakcje:
* wydaje się obojętne lub niepokojące: Mogą wydawać się odłączeni i nienaruszone przez bycie samemu, prawdopodobnie angażując się w samotną zabawę lub odkrywając pokój bez poszukiwania opiekuna.
* minimalizuje ich niepokój: Mogą wykazywać minimalne oznaki niepokoju, takie jak lekkie zmarszczki lub gryzienie warg, ale szybko tłumią zewnętrzne wyrażenia smutku lub strachu.
* Unika kontaktu z opiekunem: Mogą uniknąć kontaktu wzrokowego lub fizycznego dotyku z opiekunem, nawet gdy wracają do pokoju.
* angażuje się w zachowania samodopalenia: Mogą angażować się w powtarzające się działania, takie jak bujanie, ssanie palców lub wpatrując się tępo w kosmos, aby zarządzać swoimi emocjami.
* pokazuje oznaki napięcia fizycznego: Mogą wykazywać fizyczne oznaki lęku, takie jak wiercenie się, zwiększone oddychanie lub zaciśnięte pięści, ale mogą być subtelne i pozostać niezauważone przez przypadkowych obserwatorów.
Ważne rozważania:
* wiek: Młodsze dziecko z unikającym przywiązaniem może wykazywać bardziej jawne oznaki niepokoju, ale nadal będzie zminimalizować swoją emocjonalną ekspresję.
* Indywidualne różnice: Chociaż są to powszechne odpowiedzi, każde dziecko jest wyjątkowe, a ich reakcja może się różnić w zależności od ich indywidualnego temperamentu i nasilenia niepewności przywiązania.
* błędne interpretacje: Pozornie obojętne lub skomponowane zachowanie dziecka może być błędnie zinterpretowane jako znak, że są szczęśliwe i zadowolone, ale pod powierzchnią mogą doświadczać znacznego cierpienia.
Ważne jest, aby pamiętać, że przywiązanie do unikania jest złożonym problemem, a zachowanie dziecka w dziwnym pokoju to tylko jeden kawałek układanki. Jeśli podejrzewasz, że dziecko może wyświetlać oznaki przywiązania do unikania, kluczowe jest poszukiwanie profesjonalnych wskazówek od terapeuty lub psychologa.