Idea snu wysychającego jak rodzynek na słońcu sugeruje, że sny mogą więdnąć i tracić swą witalność, jeśli są wielokrotnie zaprzeczane lub tłumione. Metafora przywołuje obraz niegdyś soczystych i pulchnych winogron, które stopniowo kurczą się, marszczą i tracą wilgoć pod wpływem ciepła słonecznego. Podobnie marzenia, które są konsekwentnie udaremniane lub niedoceniane, mogą stracić początkowy wigor, optymizm i potencjał do realizacji.
W kontekście spektaklu marzenia bohaterów porównano metaforycznie do rodzynek, aby podkreślić wpływ systemowego rasizmu i dysproporcji ekonomicznych na ich aspiracje. Szczególnie rodzina Młodszych zmaga się z ciągłym odkładaniem w czasie marzeń o posiadaniu domu ze względu na dyskryminacyjne praktyki w zakresie warunków mieszkaniowych, możliwości zatrudnienia i dostępu do zasobów finansowych.
W miarę rozwoju sztuki marzenie rodziny Younger staje przed różnymi wyzwaniami, niepowodzeniami i chwilami nadziei. Jednak ze względu na utrzymujący się systemowy charakter barier, jakie napotykają, ich marzenie stopniowo staje w obliczu ryzyka wyschnięcia i utraty początkowej żywotności. Metafora rodzynki w słońcu w przejmujący sposób przypomina o erozji marzeń, gdy napotykają one uporczywe przeszkody.
Wyrażenie „Co dzieje się z odroczonym marzeniem?” to centralne pytanie leżące u podstaw spektaklu i głęboko rezonujące z szerszym kontekstem sprawiedliwości społecznej i dążenia do równości. Użycie przez Hansberry tej metafory zachęca czytelników i widzów do refleksji nad konsekwencjami zaniedbywania lub tłumienia marzeń i aspiracji oraz do rozważenia szerszych konsekwencji społecznych barier systemowych, które utrudniają jednostkom i społecznościom osiągnięcie pełnego potencjału.